Gusto ko lang ibahagi ang joy ko na maging parte ng isang napakalaking event.. hindi lang para kumanta.. pero para ibahagi sa mga tao ang pagluha at saya ko dahil nakilala ko si God…
The Cross… Yan ang title ng event na ginawa sa Nueva Ecija nitong April 6, 2012… Estimated 20thousand…
emo-ments
should i give up or should i just keep chasing pavements, even if it leads nowhere? or would it be a waste if i ever knew my place, should i leave it there?”
-chasing pavements—
My ‘End of the World’
According to the Mayan calendar, December 21, 2012 marks the end of the world. well i guess i have my own calendar.Mine is 11 months earlier. On January 21,2012 my world will end. And it’s 7 days from now. SEVEN, a very important number to me, IDK how you will relate it but it does count for me. Every dreams, every plans I had before when we were together, the world i built with you in it… everything, will soon to shatter and go into dusts.
And after that day, i refuse to be hurt again, specially by you. i will be twice or even thrice as numb. you took a part of me that’s why it was hard to live the way i used to.that part is no longer existing. and i just stop from believing it can be revived again.
-after that day,no more tears for you,nikka. PLEASE, be wiser next time.
kauyam
sana lang nalalaman mo kung paano ginagawa ko makasurvive lang sa araw araw ng wala ka… sana alam mo panu ko kelangan pagurin sarili ko para makatulog ng tuloy-tuloy.. kaso hindi mo na nga malalaman eh.. pero kung alam mu lang, would you still care? parang ayoko malaman ang sagot, baka hindi ko lang magustuhan eh..
isang bwan na ang nakalipas pero ganito pa din ako… weakness ko ata ang magmove on. sa twina na lang kasi na naa-attached na ako sa mahal k, kung kelan nakasandal na ko ng buong bigat ko sa mahal ko saka naman ako iiwan… lagi ba dapat ganun? alam ko napakahirap makuha yung attachment na to sa akin, alam ko mahirap ako maniwala., ppero masisisi mo ba ako na ganun na lang ako katakot magtiwalang hindi na mangyayari s akin yun? pero heto ulit ako, kung umarte parang teenager, na unang beses pa lang nasaktan… everytime i get hurt, it hurts just like the first time, ay hindi pala., it gets worse.
so what now? i have no idea.. i live my life each day. DUTY diyan ko na iniikot buhay ko… nalilibang ako sa twing nagduduty ako, kahit ba binoboljak boljak na ko sa duty., yun na lang yung natitira sa akin eh., pamilya ko? ewan ko sa kanila, wala akong maramadaman sa kanila ngayun. mga kaibigan ko, ou anjan lang sila nakakatxt minsan nakakasama, kafacebook atbp.. pero pakiramdam ko pa rin na mag-isa ako. sa lhat ng kinatatakutan ko eh yung maging mag-isa..
im counting the days, pero parang hindi naman umuusad ang panahon kahit ba dumadagdag na ang araw? alam kong hindi lang ako ang miserableng tao, mukang wala pa sa katiting na nararanasan ng iba eh.. pero kahit isipin ko yun, ou nga’t kahit paano nababawasan yung pagiisip ko, pero panandalian lang yun. impatient ako sa mga ganitong bagay, well sa lahat ata ng bagay…
kaya ayan tuloy hindi na kelangan paghirapan pa para makuha ko, hahaha.. kaya kahit mawala, wala na ring panghihinayangan. napaka easy-to-get o naman kasing luka-lukang babae eh., hindi na natuto sa mga pagkakamali. nakakatakot na maulit, pero gusto ko p ring sumaya at magmahal ulit., parang teenage dream lang? hahah
paano ba tatapusin to., flight of ideas na ang nangyri., baliw na talaga ko…
-ako si kwago-
